TERUGBLIKKEN #3 | DE WEG DOOR NEDERLAND

Can’t make any sense of this? You can also read this post in English.

Daar ging ik dan. Met een loeizware backpack op mijn rug, trok ik de deur achter me dicht en stapte ik de vrieskou in op weg naar Santiago. Op 1 maart was het alweer een jaar geleden dat ik mijn reis begon! Tijd voor een terugblik in de vorm van een reeks verhalen.

Na vorige week iets verteld te hebben over het ontstaan en voorwerk van mijn pelgrimage, is het deze week tijd voor het daadwerkelijke begin: de eerste negen dagen wandelend door Nederland!

extreme kou

Zooooooo koud!

Tranende ogen en een ijskoude wind die langs mijn gezicht sneedt. Mijn tocht door Nederland was vooral koud. Bevroren beekjes, stijve vingers, ergens naar binnen om op te warmen of gewoon heel lang stevig doorlopen omdat er niets op mijn pad kwam waar ik even naar binnen kon gaan. Ik had al mijn laagjes aan, at als een dijker en warm werd ik pas aan het einde van de dag onder een gloeiend hete douche.

“Ben je niet te vroeg in het jaar vertrokken?” was een vraag die ik regelmatig kreeg. Vast wel, dacht ik, maar ik had gewoon geen maand langer kunnen wachten. Weer of geen weer, ik moest en zou in maart gaan, bang dat ik me anders zou bedenken. En die ontberingen, die maken je uiteindelijk alleen maar sterker.

iedere dag een beetje thuis

In Nederland verbleef ik bijna iedere avond bij een gastgezin en iedere dag werd ik weer verrast door een warm ontvangst. Leuke gesprekken, oprechte interesse, thee en koekjes, levensverhalen… Er ging een wereld voor me open! Ik verbleef op zolderkamertjes met uitzicht over de weide, sliep in een bed met roze pluche dekens en kreeg ontbijtjes vol zorg klaargemaakt. Waar ik ook was, iedere dag voelde ik mij wel een beetje thuis.

Ontbijtje gemaakt met heel veel liefde

In mijn reisdagboek vond ik een gedicht terug van Antonio Machado. Een van de gastvrouwen had het, voorafgaand aan mijn aankomst, voor mij opgezocht en op mijn kamer gelegd zodat ik het kon lezen. Het was een heel bijzonder gedicht. Machado’s woorden herinnerde mij eraan dat dit mijn reis was. De weg die ik zou lopen was niet van belang, waar ik uiteindelijk zou eindigen ook niet.

Reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf, door te gaan.

Antonio Machado

pijn

Dag vijf kon ik bijna niet meer lopen. De pijn in mijn rug was ondragelijk en mijn knie hield het niet meer. Ik had een hotel geboekt om mezelf wat extra comfort en rust te gunnen. Bij aankomst stortte ik in.

Voelde me niet echt op en top na mijn eerste nacht kamperen in de vrieskou

Na een douche en een enorme maaltijd ging ik op bed zitten. Ik realiseerde me dat ik door mijn gekneusde ribben mijn rug nauwelijks had getraind en daarbij was mijn rugzak te zwaar. De lange afstanden kostte ook meer inspanning dan ik in eerste instantie had ingeschat. Hoewel ik eigenlijk door wilde, besloot een dag extra rust te nemen om mijn lijf te ontzien en de inhoud van mijn rugzak na te gaan.

Nu inclusief knieband en twee kilo crap minder in mijn rugzak (je hebt echt geen idee wat je eigenlijk niet nodig hebt) vervolgde ik mijn weg door Nederland. Ik werd door iemand van straat geplukt tijdens een hoosbui voor een kop koffie, aangemoedigd door een passerende fietser en deed geen oog dicht toen ik voor het eerst kampeerde met temperaturen onder het vriespunt.

Geloof het of niet, maar uiteindelijk ben ik er toch gekomen: België. Snel meer!

Liefs,


REMEMBERING #2 | PROJECT PILGRIMAGE

There I went. Carrying a tremendously heavy backpack, I closed the door behind me and faced the freezing cold on my way to Santiago. On the 1st of March it was already one year ago that I commenced my journey! Time to look back, which I’ll do through a series of stories.

After last week’s post on the beginning and preparations of my pilgrimage, it is now time for the actual start: the first nine days of walking through the Netherlands.

extreme cold

Sooooo cold!

There was a cutting wind blowing, and my eyes were teary. My journey through the Netherlands predominantly cold, extremely cold. Frozen streams, stiff fingers, finding shelter somewhere warm, or just continue walking in a steady pace in the absence of such a place. I was wearing all my layers at once, ate mountains of food and only regained my normal body temperature at the end of day when taking a hot shower.

“Perhaps you’ve left a little early on in the year?” was a comment I frequently heard. Probably, I thought, but I couldn’t have waited a month longer. Cold or not, I had to go in March, afraid that I would make up my mind if I didn’t. And those hardships, they just make you stronger.

every day at home

Almost every night, I stayed at a guest family and every day I was pleasantly surprised by a warm welcome. Fun conversations, sincere interest, tea and biscuits, life stories… A world was opening up to me. I resided in small attic rooms looking out over the meadows, slept in a bed with pink plush blankets and received carefully prepared breakfasts. Wherever I was, every day I felt a little at home.

Breakfast made with love

In my travel journal, I found a poem of Antonio Machado. One of the hostesses had looked up it before my arrival and placed it in my room for me to read. It was a very special poem. Machado’s words reminded me that this was my journey. The way I would decide to walk didn’t matter, and neither did the destination of my journey.

Traveler, there is no path. The path is made by walking.

Antonio Machado

pain

When reaching day five I could barely walk. The pain in my back was unbearable and my knee was giving me massive grief. I booked a hotel to give myself some extra comfort and rest. Upon arrival I was shattered.

Wasn’t feeling fantastic after camping with temperatures below zero

After a shower and a massive meal, I sat on the bed. I realised that my bruised ribs had prevented me from training with a backpack and that my pack was too heavy to begin with. Furthermore, I had underestimated the effort it was costing me to cover the long distances. Although I wanted to continue, I decided to take an extra day to give my body some rest and go through the contents of my backpack.

Armoured with a knee brace and a backpack that was two kilos lighter (you’ve got no idea what you actually don’t need), I resumed my way through the Netherlands. Someone invited me for coffee when I was walking through a massive downpour, I was encouraged by a passing cyclist and didn’t sleep a single second when camping for the first time with temperatures below zero.

Belief it or not, but I made it after all: Belgium. More soon!

Love,

2 thoughts on “TERUGBLIKKEN #3 | DE WEG DOOR NEDERLAND

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s