TERUGBLIKKEN #4 | VIA MONASTICA

Can’t make any sense of this? You can also read this post in English.

Daar ging ik dan. Met een loeizware backpack op mijn rug, trok ik de deur achter me dicht en stapte ik de vrieskou in op weg naar Santiago. Op 1 maart was het alweer een jaar geleden dat ik mijn reis begon! Tijd voor een terugblik in de vorm van een reeks verhalen.

In het derde deel van deze reeks heb ik mijn ervaringen van de eerste dagen wandelen door Nederland gedeeld. Deze week vertel ik over de Camino de Santiago route die ik door België heb gelopen: de zogenaamde Via Monastica.

weg met die gids

Met een prachtige gids in mijn hand zette ik mijn eerste stappen op de Via Monastica: een Camino route die van Den Bosch naar Rocroi loopt. Na vijf minuten zonk de moed me al in de schoenen en moest ik tot de conclusie komen dat ik en wandelgidsen geen goede combi zijn. Stilstaan om de beschrijvingen te lezen en zoeken naar clues zoals “het hekje” of “het bruggetje” kostte niet alleen tijd, ook liep ik meermaals in de verkeerde richting. Onder het mom van “scheelt weer gewicht” heb ik mijn gids dan ook vriendelijk bedankt en mijn reis voortgezet met de gps-app. Een pijl die je de weg wijst is al uitdagend genoeg 😉

de abdij van Postel

de abdij van Postel

Tijdens mijn tocht heb ik enkele personen ontmoet en plekken ervaren, die mij zeer dierbaar zijn geworden. Zo ook de abdij van Postel. De locatie waar de abdij zich bevond was magisch en het daaropvolgende ontvangst van de Pater zo warm dat ik mij gelijk thuis voelde. De eenheid en geborgenheid die voelbaar waren binnen de muren van de abdij, waren iets buitengewoons.

Om dat gevoel helemaal tot mij door te laten dringen, verbleef ik twee nachtjes. Gedurende mijn korte verblijf wandelde ik in de kloostertuin, woonde ik enkele diensten bij en voerde ik met een andere kloostergast werkelijk bijzondere gesprekken over goddelijke liefde en jezelf liefhebben. De volgende dag moest ik weer door. Met mijn zakken vol stof tot nadenken, mijn hart vol dankbaarheid en mijn ogen vol tranen, ging ik op weg naar mijn volgende bestemming.

“Vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop en er zal voor je worden opengedaan.”

Mattheüs 7:7

in de krant

Die volgende bestemming was Westerlo, een plaats die ik uiteindelijk bereikte na de hele dag in de regen te hebben gelopen zonder pauzes. Nat tot op mijn onderbroek, ijskoud en moe besloot ik eerst even wat warms te drinken voordat ik doorliep naar de jeugdherberg. Ik zag een café en stapte naar binnen. Mijn waarschijnlijk nogal vreemde verschijning (een doorweekt figuur met enorme rugzak) trok de aandacht van alle gasten in de kroeg.

“Eén koffie alsjeblieft.”

met bier en al in de krant

Bij toeval was ik bij Den Hollander naar binnen gelopen, het café van een Rotterdammer in België. En het werd een onvergetelijke ervaring. Ik raakte met iedereen aan de praat, vertelde over mijn reis, dronk bier en als klap op de vuurpijl kwam er een journalist langs om even een foto te maken… voor de krant! Ondanks de gezelligheid moest ik weer door. Ik bedankte iedereen uitvoerig en pakte mijn rugzak. De eigenaar maande de gasten tot stilte en sprak: “Dames en heren. Dit meisje loopt naar Spanje!” Met een applaus en een grote glimlach op mijn gezicht, verliet ik het café en vervolgde ik mijn weg (lichtelijke beschonken). En ja hoor, een aantal dagen later stond er inderdaad een artikeltje in de lokale krant: Nederlandse pelgrim op bezoek bij den Hollander.

een nieuwe handlanger

Barry bij de trekkershut in Diest

Mijn lijf was na de eerste week al flink aan het protesteren. Mijn knieën, mijn rug, het deed allemaal zo’n zeer dat ik niet wist wat ik ermee aanmoest. In Diest aangekomen had ik een super schattige trekkershut gehuurd op een prachtige terrein. Ik besloot een extra rustdag in te lassen, zodat ik kon nadenken over een eventuele oplossing voor mijn lichamelijk ongemak.

Mijn interne dialoog ging als volgt: Waarom ga je niet een stukje fietsen? – Nee dat kan toch niet! Ik kan toch niet gewoon even fietsen, lopen was het plan. – Maar als je gaat fietsen dan kun je vooruit en uiteindelijk is het doel toch de reis en niet of je loopt? Pelgrimeren kun je ook op de fiets lijkt me. – Hm. – En als het niet bevalt ga je weer lopen. Misschien is het maar voor eventjes, totdat je lijf zich weer een beetje beter voelt. – Ik kan dan wel gewoon door ja. Hm. Goed punt. Ok. Waar is de dichtstbijzijnde fietsenmaker?

Aangekomen bij de fietsenmaker was ik op slag verliefd. Dit is ‘m, dacht ik, dit stalen ros gaat mij vanaf nu vergezellen op weg naar Santiago. Boordevol nieuwe energie en moed ging ik, samen met mijn nieuwe handlanger Barry, terug naar mijn trekkershut.

Ik wist echter niet dat de week daarop, één van de zwaarste ooit zou worden. Daarover de volgende keer meer!

Liefs,


REMEMBERING #4 | VIA MONASTICA

There I went. Carrying a tremendously heavy backpack, I closed the door behind me and faced the freezing cold on my way to Santiago. On the 1st of March it was already one year ago that I commenced my journey! Time to look back, which I’ll do through a series of stories.

In the third part of this series, I’ve shared my experiences of the first days walking through the Netherlands. This week, I’ll narrate about the Camino de Santiago route I walked through Belgium: the so-called Via Monastica.

gone with the guidebook

Armed with a beautiful guidebook, I continued my way on the Via Monastica: a Camino route that stretches from Den Bosch to Rocroi. After five minutes, I’d already lost all my confidence and concluded me and guidebooks just do not work together. Standing still to read a description and looking for clues like “the bridge” or “the fence” didn’t just require a lot of time, I also walked into the wrong direction a couple of times. Under the guise of “saves weight” I thanked and discarded my guidebook and continued wayfaring with my gps-app. An arrow pointing the way is challenging enough 😉

the Postel abbey

the Postel abbey

On my journey, I met several people and experienced certain places that have become very dear to me. The Postel abbey is one of such places. The abbey’s location was truly magical and the subsequent welcome of the Father was so warm and kind that I felt at home immediately. The union and safety that I felt within the walls of the abbey, were something extraordinary.

To soak up that feeling entirely, I stayed at the abbey for two nights. During my short time there, I walked through the gardens, went to a few services and conversed with one of the guest about divine love and loving yourself. The next day I had to continue my journey. With my pockets stuffed with food for thought, my heart full of gratitude and my eyes filled with tears, I carried on to my next destination.

“Ask, and it will be given you. Seek, and you will find. Knock, and it will be opened for you.”

Matthew 7:7

featured in the newspaper

That next destination was Westerlo, a place I reached after a full day of walking in the rain without any breaks. As I was soaked, cold and tired, I decided to drink something warm first before heading to the Youth Hostel. I saw a bar and went inside. My perhaps rather strange appearance (a drenched figure with a large backpack) was immediately noticed by all of the bar guests.

“I’d like a coffee please.”

beer included

By chance, I’d walked into the bar of a fellow Dutchman in Belgium. And it became an unforgettable experience. I talked to everyone, told them about my journey, drank beer and, to top it all of, a journalist rocked up to make a picture for the local newspaper. Despite the buzzing atmosphere, I had to go on. I thanked everyone and grabbed my backpack. The owner quieted the guest and said: “Ladies and gentleman. This girl is walking to Spain!” With an applause and a grand smile on my face, I left the bar and walked on (slightly drunk). Sure thing, s couple of days later there was indeed a tiny article in the local newspaper.

a new accomplice

Barry besides the hut in Diest

My body was already protesting after the first week. My knees, my back, it was all hurting so much I didn’t know what to do with it. When I arrived in Diest, I rented a super cute trekking hut on a beautiful terrain. I decided to take an extra resting day to think about a possible solution for my bodily discomfort.

My internal dialogue went something like this: Why can’t you just bike a little bit? – No! I cannot do such thing. I can’t just bike, I would walk, that was the plan! – But if you bike then you can carry on and the eventual goal is the journey not the walking? It’s still a pilgrimage if you bike. – Hm. – And if you don’t like it, you can always decide to walk again. Maybe it’s just for a little while, just to give your body some rest. – Yeah, I guess it’ll allow me to proceed. Hm. Yes. Ok. Where is the nearest bike shop?

Once I arrived at the bike shop, I immediately fell in love. This is the one, I thought, this steel steed is going to accompany me from now on. Full of new energy and courage I went back to my hut, together with my new accomplice Barry.

Little did I know that the following week would be one of the hardest yet. More about that next time!

Love,

2 reacties op ‘TERUGBLIKKEN #4 | VIA MONASTICA

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s