TERUGBLIKKEN #3 | DE WEG DOOR NEDERLAND

Daar ging ik dan. Met een loeizware backpack op mijn rug, trok ik de deur achter me dicht en stapte ik de vrieskou in op weg naar Santiago. Op 1 maart was het alweer een jaar geleden dat ik mijn reis begon! Tijd voor een terugblik in de vorm van een reeks verhalen.

Na vorige week iets verteld te hebben over het ontstaan en voorwerk van mijn pelgrimage, is het deze week tijd voor het daadwerkelijke begin: de eerste negen dagen wandelend door Nederland!

extreme kou

Zooooooo koud!

Tranende ogen en een ijskoude wind die langs mijn gezicht sneedt. Mijn tocht door Nederland was vooral koud. Bevroren beekjes, stijve vingers, ergens naar binnen om op te warmen of gewoon heel lang stevig doorlopen omdat er niets op mijn pad kwam waar ik even naar binnen kon gaan. Ik had al mijn laagjes aan, at als een dijker en warm werd ik pas aan het einde van de dag onder een gloeiend hete douche.

“Ben je niet te vroeg in het jaar vertrokken?” was een vraag die ik regelmatig kreeg. Vast wel, dacht ik, maar ik had gewoon geen maand langer kunnen wachten. Weer of geen weer, ik moest en zou in maart gaan, bang dat ik me anders zou bedenken. En die ontberingen, die maken je uiteindelijk alleen maar sterker.

iedere dag een beetje thuis

In Nederland verbleef ik bijna iedere avond bij een gastgezin en iedere dag werd ik weer verrast door een warm ontvangst. Leuke gesprekken, oprechte interesse, thee en koekjes, levensverhalen… Er ging een wereld voor me open! Ik verbleef op zolderkamertjes met uitzicht over de weide, sliep in een bed met roze pluche dekens en kreeg ontbijtjes vol zorg klaargemaakt. Waar ik ook was, iedere dag voelde ik mij wel een beetje thuis.

Ontbijtje gemaakt met heel veel liefde

In mijn reisdagboek vond ik een gedicht terug van Antonio Machado. Een van de gastvrouwen had het, voorafgaand aan mijn aankomst, voor mij opgezocht en op mijn kamer gelegd zodat ik het kon lezen. Het was een heel bijzonder gedicht. Machado’s woorden herinnerde mij eraan dat dit mijn reis was. De weg die ik zou lopen was niet van belang, waar ik uiteindelijk zou eindigen ook niet.

Reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf, door te gaan.

Antonio Machado

pijn

Dag vijf kon ik bijna niet meer lopen. De pijn in mijn rug was ondragelijk en mijn knie hield het niet meer. Ik had een hotel geboekt om mezelf wat extra comfort en rust te gunnen. Bij aankomst stortte ik in.

Voelde me niet echt op en top na mijn eerste nacht kamperen in de vrieskou

Na een douche en een enorme maaltijd ging ik op bed zitten. Ik realiseerde me dat ik door mijn gekneusde ribben mijn rug nauwelijks had getraind en daarbij was mijn rugzak te zwaar. De lange afstanden kostte ook meer inspanning dan ik in eerste instantie had ingeschat. Hoewel ik eigenlijk door wilde, besloot een dag extra rust te nemen om mijn lijf te ontzien en de inhoud van mijn rugzak na te gaan.

Nu inclusief knieband en twee kilo crap minder in mijn rugzak (je hebt echt geen idee wat je eigenlijk niet nodig hebt) vervolgde ik mijn weg door Nederland. Ik werd door iemand van straat geplukt tijdens een hoosbui voor een kop koffie, aangemoedigd door een passerende fietser en deed geen oog dicht toen ik voor het eerst kampeerde met temperaturen onder het vriespunt.

Geloof het of niet, maar uiteindelijk ben ik er toch gekomen: België. Snel meer!

Liefs,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s