TERUGBLIKKEN #4 | VIA MONASTICA

Daar ging ik dan. Met een loeizware backpack op mijn rug, trok ik de deur achter me dicht en stapte ik de vrieskou in op weg naar Santiago. Op 1 maart was het alweer een jaar geleden dat ik mijn reis begon! Tijd voor een terugblik in de vorm van een reeks verhalen.

In het derde deel van deze reeks heb ik mijn ervaringen van de eerste dagen wandelen door Nederland gedeeld. Deze week vertel ik over de Camino de Santiago route die ik door België heb gelopen: de zogenaamde Via Monastica.

weg met die gids

Met een prachtige gids in mijn hand zette ik mijn eerste stappen op de Via Monastica: een Camino route die van Den Bosch naar Rocroi loopt. Na vijf minuten zonk de moed me al in de schoenen en moest ik tot de conclusie komen dat ik en wandelgidsen geen goede combi zijn. Stilstaan om de beschrijvingen te lezen en zoeken naar clues zoals “het hekje” of “het bruggetje” kostte niet alleen tijd, ook liep ik meermaals in de verkeerde richting. Onder het mom van “scheelt weer gewicht” heb ik mijn gids dan ook vriendelijk bedankt en mijn reis voortgezet met de gps-app. Een pijl die je de weg wijst is al uitdagend genoeg 😉

de abdij van Postel

de abdij van Postel

Tijdens mijn tocht heb ik enkele personen ontmoet en plekken ervaren, die mij zeer dierbaar zijn geworden. Zo ook de abdij van Postel. De locatie waar de abdij zich bevond was magisch en het daaropvolgende ontvangst van de Pater zo warm dat ik mij gelijk thuis voelde. De eenheid en geborgenheid die voelbaar waren binnen de muren van de abdij, waren iets buitengewoons.

Om dat gevoel helemaal tot mij door te laten dringen, verbleef ik twee nachtjes. Gedurende mijn korte verblijf wandelde ik in de kloostertuin, woonde ik enkele diensten bij en voerde ik met een andere kloostergast werkelijk bijzondere gesprekken over goddelijke liefde en jezelf liefhebben. De volgende dag moest ik weer door. Met mijn zakken vol stof tot nadenken, mijn hart vol dankbaarheid en mijn ogen vol tranen, ging ik op weg naar mijn volgende bestemming.

“Vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop en er zal voor je worden opengedaan.”

Mattheüs 7:7

in de krant

Die volgende bestemming was Westerlo, een plaats die ik uiteindelijk bereikte na de hele dag in de regen te hebben gelopen zonder pauzes. Nat tot op mijn onderbroek, ijskoud en moe besloot ik eerst even wat warms te drinken voordat ik doorliep naar de jeugdherberg. Ik zag een café en stapte naar binnen. Mijn waarschijnlijk nogal vreemde verschijning (een doorweekt figuur met enorme rugzak) trok de aandacht van alle gasten in de kroeg.

“Eén koffie alsjeblieft.”

met bier en al in de krant

Bij toeval was ik bij Den Hollander naar binnen gelopen, het café van een Rotterdammer in België. En het werd een onvergetelijke ervaring. Ik raakte met iedereen aan de praat, vertelde over mijn reis, dronk bier en als klap op de vuurpijl kwam er een journalist langs om even een foto te maken… voor de krant! Ondanks de gezelligheid moest ik weer door. Ik bedankte iedereen uitvoerig en pakte mijn rugzak. De eigenaar maande de gasten tot stilte en sprak: “Dames en heren. Dit meisje loopt naar Spanje!” Met een applaus en een grote glimlach op mijn gezicht, verliet ik het café en vervolgde ik mijn weg (lichtelijke beschonken). En ja hoor, een aantal dagen later stond er inderdaad een artikeltje in de lokale krant: Nederlandse pelgrim op bezoek bij den Hollander.

een nieuwe handlanger

Barry bij de trekkershut in Diest

Mijn lijf was na de eerste week al flink aan het protesteren. Mijn knieën, mijn rug, het deed allemaal zo’n zeer dat ik niet wist wat ik ermee aanmoest. In Diest aangekomen had ik een super schattige trekkershut gehuurd op een prachtige terrein. Ik besloot een extra rustdag in te lassen, zodat ik kon nadenken over een eventuele oplossing voor mijn lichamelijk ongemak.

Mijn interne dialoog ging als volgt: Waarom ga je niet een stukje fietsen? – Nee dat kan toch niet! Ik kan toch niet gewoon even fietsen, lopen was het plan. – Maar als je gaat fietsen dan kun je vooruit en uiteindelijk is het doel toch de reis en niet of je loopt? Pelgrimeren kun je ook op de fiets lijkt me. – Hm. – En als het niet bevalt ga je weer lopen. Misschien is het maar voor eventjes, totdat je lijf zich weer een beetje beter voelt. – Ik kan dan wel gewoon door ja. Hm. Goed punt. Ok. Waar is de dichtstbijzijnde fietsenmaker?

Aangekomen bij de fietsenmaker was ik op slag verliefd. Dit is ‘m, dacht ik, dit stalen ros gaat mij vanaf nu vergezellen op weg naar Santiago. Boordevol nieuwe energie en moed ging ik, samen met mijn nieuwe handlanger Barry, terug naar mijn trekkershut.

Ik wist echter niet dat de week daarop, één van de zwaarste ooit zou worden. Daarover de volgende keer meer!

Liefs,

3 reacties op ‘TERUGBLIKKEN #4 | VIA MONASTICA

  1. Just to say I’m loving this and find myself re-living your trek myself. I followed your posts and now find myself thinking oh yes it was freezing to start with, that tent was so cold, and yep… a bike. Keep going with it, it’s good for my Dutch too.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s