TERUGBLIKKEN #5 | OP MIJN STALEN ROS NAAR REIMS

Daar ging ik dan. Met een loeizware backpack op mijn rug, trok ik de deur achter me dicht en stapte ik de vrieskou in op weg naar Santiago. Op 1 maart was het een jaar geleden dat ik mijn reis begon! Tijd voor een terugblik in de vorm van een reeks verhalen.

In het vierde deel van deze reeks heb ik verteld over de Via Monastica – de Camino de Santiago route die ik door België heb gelopen en mijn besluit om een stukje te pelgrimeren op de fiets. Mijn loeizware fietstocht naar Reims staat dan ook in deze terugblik centraal.

op en neer

opeens was ik op een “officiële” Camino de Santiago route

En ik maar denken dat mijn tripje met Barry een eitje zou worden. Dat had ik goed mis. Met een stadsfiets door Zuid-België en Noord-Frankrijk was toch wel van een geheel andere orde dan door Nederland trappen: daar is het namelijk niet plat. Mijn tocht was met name een eindeloze herhaling van afstappen, mezelf plus bepakking en Barry naar boven sjouwen, de fiets op springen en weer bergafwaarts zoeven. Dat was dan wel weer leuk!

de hele tijd de weg kwijt

Over mijn besluit om op de fiets verder te gaan, had ik niet heel goed nagedacht. Stiekem hoopte ik dat mijn navigatie-app mij de juiste kant op zou sturen. Helaas was dat niet altijd het geval. Onderweg naar Reims ben ik zo vaak verdwaald geraakt! “…had niet verwacht dat ik aan zou komen.” was dan ook een zin die ik meermaals in mijn notitieboekje heb geschreven.

klein beetje eng, met de fiets om deze rots heen

Op weg naar Givet ben ik op mysterieuze wijze aan de verkeerde kant van de rivier terecht gekomen. Barry en ik hobbelde lekker door op een “mountainbike-track”, wat een wandelpad bleek te zijn. Op een gegeven moment, ben ik over een heel smal paadje langs een rots gekropen om vervolgens aan de overkant weer terug te kunnen omdat het pad ermee ophield. Tussen Givet en Rocroi raakte ik verdwaald in een enorm groot en donker bos waar de modder zo bevroren was dat ik er niet overheen kon fietsen. Ik dacht dat ik nooit uit dat bos zou komen. Telefoonverbinding had ik ook niet. Fietsdag nummer vier zat Barry vast in een beek en dag vijf zit ik vast… en niet alleen in de modder.

opwarmen in een verzorgingstehuis

terwijl ik aan het ontdooien was, probeerde ze stiekem te ontsnappen

Aangekomen in Rocroi had ik Barry ergens op slot gezet. Ik moest nog een uur wachten voordat mijn accomodatie open ging. Het was zondag, alles was dicht. Ik glibberde over de bevroren straten van Rocroi om een beetje in beweging te blijven. IJskoud had ik het. Ik trek dit niet nog een uur, dacht ik en liep langs een gebouw wat eruit zag als een verzorgingstehuis. Ik liep naar binnen en legde in gebroken Frans uit dat ik onderweg was naar Santiago, dat ik moest wachten op mijn slaapplek, waarna ik vroeg of ik binnen mocht wachten. Het mocht. Ik kreeg zelfs een kopje koffie. Het bleek een tehuis voor dementerende bejaarden die probeerde te ontsnappen, elkaar sloegen en met de lift speelden – ik heb mijn ogen uitgekeken.

een nieuw plan

Eenmaal in Reims trok ik de conclusie dat fietsen door de kou niet aan mij was besteed, ik wilde weer lopen! Het was zonnig in het zuiden van Frankrijk en ook daar liep een prachtige route naar Santiago: de Via Tolosana. In Reims besloot ik dan ook om de trein naar Arles te nemen. Dat werd mijn nieuwe start; een volgende etappe in mijn Camino de Santiago.

Volgende keer meer!

Liefs,


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s